Dit is mijn verhaal

Mijn homepage Mijn geboortekaartje Mijn kamertje Mijn verhaal Mijn familie Foto's Mijn vriendjes

Mijn papa en mama noemen mij vanaf dat ik ontstaan ben "wondertje" en niet zonder reden. De doktoren hadden tegen mijn papa en mama gezegd dat er weinig kans was op een kleintje en dat ze maar naar andere mogelijkheden moesten zoeken. Alleen de magnetiseur/medium (moeilijk woord) Adrie waar mama naartoe ging zei dat de doktoren het fout hadden en dat zorgde ervoor dat papa en mama toch de moed er een beetje inhielden. Toen het toch te lang duurde voor hun gevoel, gingen mijn papa en mama zich met adoptie bezighouden en ze zouden in april 2003 op cursus gaan. Maar ja... daar heb ik een stokje voor gestoken! Op 7 februari 2003 deed mijn mama een test en viel bijna flauw toen er TWEE streepjes op kwamen te staan. Twee streepjes betekent namelijk dat je een klein babietje verwacht. Ik heb een grote zus die Sabina heet en die in de hemel woont. Mama zegt dat zij mijn waakengel is en altijd bij me is. Mama en papa zijn er ook van overtuigd dat zij aan God's jasje heeft getrokken om mij te sturen. Zij wilde ook wel eindelijk een brusje! Toen ik nog in mama's buik zat, ben ik veel geplaagd door echo's, ze duwen dan met een apparaatje tegen je aan, en dat vond ik niet leuk. Ik heb er dan ook telkens flink tegenaan geschopt en toen ik nog wat kleiner was, draaide ik me lekker om en verstopte mij in mama's buik! Maar ja, toen ik wat groter werd, kon dat niet meer. Hieronder zie je een paar foto's van mijn echo's. Vanaf 25 weken wist mijn mama dat ik een jongetje zou worden, tenminste dat had ze op de echo gezien bij de gynaecoloog. Adrie en mijn opa hadden het al aan haar verteld toen ik nog maar zo klein als een rijstekorreltje was. Hoe wisten ze dat nou? Ik heb nog wel zo goed mijn handjes ervoor gehouden! Mijn mama heeft tot en met 19 augustus gewerkt (toen was ik 32 weken en 5 dagen) en is diezelfde dag uit haar werk rechtstreeks naar het ziekenhuis gereden met vroege weeënactiviteit (moeilijk woord hé). Ze hebben haar toen een infuusje gegeven met medicijnen om de weeën te stoppen, want het was nog veel te vroeg voor mij om geboren te worden. Na een weekje mocht ze weer naar huis en is daar van schrik nog bijna 6 weken op bed blijven liggen. Haha, heb ik haar en papa even laten schrikken! Papa had in die week meteen de box naar beneden gehaald en de maxi cosi schoongemaakt, want hij dacht echt dat hij al papa werd! Heb ik ze even goed voor de gek gehouden! Lange tijd zou ik op 30 september gehaald worden met een keizersnede, maar dat is uiteindelijk woensdag 1 oktober geworden. Mijn papa en mama moesten wel heel veel geduld hebben, want ik werd als allerlaatste die dag gehaald.... om 15.51 uur kwam mijn hoofdje naar buiten door de snee die Dr. Scheenjes had gemaakt in mama's buik.. en ik begon meteen te schreeuwen. Ze hebben heel hard moeten duwen en trekken om me eruit te halen, want ik wilde er niet uit, het was veel te lekker in mama's buik! Ik heb maar even mijn mama kunnen zien, want erna moest ik mee op een tafel liggen, en begon een dokter aan me te zitten en ik moest zelfs al gaan lopen! Nou, zijn ze gek geworden, ik ben nog zo klein! Nadat ik genoeg had gelopen en gereageerd op de tests die de dokter had gedaan, moest ik naar boven, naar de couveuse-afdeling, waar allemaal kleine kindjes lagen die te vroeg geboren waren. Dat vond ik zo raar, ik was 3.775 gram, oftewel een flinkerd en ik lag naast een jongetje die superklein was.... ik kreeg allerlei rare dingen op mijn borstje geplakt en een rood lampje op mijn teen en opeens hoorde ik allemaal gepiep achter mij, ik snapte er niks van! Ik wilde mijn mama en ik wilde drinken! Gelukkig was mijn papa in de buurt en die heeft mij mijn eerste flesje gegeven, zo trots als een pauw was hij toen ik hem zo snel leegdronk. Alleen raar dat hij moest huilen, terwijl hij zo blij was. Na een uurtje of zo, kwam daar eindelijk mijn mama, tenminste, ik wist pas dat het mijn mama was toen ze tegen me zei "ik ben je mama" en ik haar stem herkende. Mama moest ook al een traan (of meer) wegpinken. Die grote mensen zijn maar raar hoor! Na een uurtje gingen mijn papa en mama naar beneden om mensen te gaan vertellen dat ik geboren ben, en daar was ik het niet mee eens; de zusters moesten heel snel een fopje voor me maken om me stil te krijgen, want ik gilde alles bij elkaar! Al snel kwamen ze weer terug met allemaal mensen; mijn oma, mijn opa, mijn ome Vin, tante Ilona, ome Mark en tante Charlotte waren er als de kippen bij! De volgende dagen zou ik het nog heel druk krijgen en iedereen wilde mij zien natuurlijk.... Wordt vervolgd.....